W sumie nie dzieje się nic. 

„Nic” pachnie świeżą, zieloną trawą albo letnim, skoszonym sianem. Ma barwę nieba — w odcieniach niebieskich i fioletowych, czasem żółtych i różowych. Pachnie jak powietrze: ożywcze, otulające i chłodne jednocześnie.

W zasadzie brak akcji. Konie, niczym nieskrępowane, skubią trawę i poruszają się swobodnie, bez widocznego celu.

Powoli zadziewa się cisza. Otula, owija, przykrywa. Być może jesteś zaskoczona, jak wiele uczuć  zaczyna pojawiać się w Tobie.

Patrzysz na pastwisko. I jesteś na pastwisku. Z końmi. I ze sobą. Zaczynasz doświadczać.

 I właśnie wtedy — kiedy nie dzieje się nic — zaczyna dziać się wszystko.